Atlas UKT lokacija

Kako izbor lokacije za kontest najviše zavisi od toga kako koji pravci “idu” na prijemu i predaji, uradio sam dve simulacije pomoću izvanrednog programa za analizu prostiranja radio talasa preko reljefa, koji je napisao Roger Coude VE2DBE.

Prva je simulacija prijema DX siganala. Urađena je tako što je reljef  “osvetljen” troposketer signalom iz smerova odakle se najviše rade DX veze, i sa nivoom signala koji je vrlo blizu šuma prijemnika. Predmet istraživanja su bili međusobni odnosi prijemnih signala, na različitim lokacijama, pri istim uslovima prostiranja. Iz priloženih mapa može se dobiti relativan odnos jačine prijema, istog DX signala, na različitim lokacijama, a time i procenjivati kvalitet pojedine lokacije, u odnosu na druge, za prijem DX signala iz određenog pravca.

Parametri prijemnog sistema prilikom simualcije bili su sledeći:

Dobit prijemne antene na kojoj je meren signal je G = 10 dBi na visini od h = 10 m iznad lokalnog tla. Frekvencija je 144 – 146 MHz, a polarizacija horizontalna. Prag šuma prijemnog sistema izabran je da bude -136 dBm što odgovara šumnom broju sistema NF = 3 dB (Ts = 288.6 K) i širini opsega SSB filtera oko 3 kHz. Dakle, signali od oko 0.07 µV (-130 dBm) bili bi primljeni sa odnosom signal/šum S/N = 6 dB,  što dobro predstavlja “slabe DX signale”.

Propagacija je troposketer sa dvostrukim horizontom sto prilično dobro simulira prostiranje DX signala iz tih pravaca.

Interesantno je posmatrati razne propagacione fenomene na ovim kartama. Očigledno je da je “efekat noža” jedan od najkorisnijih za UKT amatere koji su imali tu “nesreću” da žive u planinskim krajevima. Na kartama osvetljenim sa 0 i 45 stepeni na desnoj gornjoj strani se lepo vidi kako Karpatski koridor prelama talase na svom vencu i pokriva Vlašku niziju u Rumuniji i Bugarskoj i to sa priličnim nivoom signala. Čak je nivo signala iza prepreke, u području koje je bliže prepreci veći nego u onom koji je dalje i gde bi se očekivalo povijanje talasa. Ocigledno je da je u igri fenomen difrakcije talasa pri prelazu preko oštre ivice vrha planine, shodno Hajgensovom principu.

Difrakcija je fizički fenomen koji se dešava kada talasni front naiđe na prepreku tako što jedan njegov deo biva zaklonjen preprekom, a drugi slobodno prolazi mimo prepreke. Hajgens je eksperimentima utvrdio da tada dolazi do takvog izobličenja talasnog fronta da se onaj deo talasnog fronta koji prolazi mimo prepreke savija ka prepreci i popunjava zonu senke praveći polusenku. Ovaj efekat ne zavisi od nekih posebnih fizičkih svojstava prepreke, već je dovoljna sama činjenica da postoji prepreka koja izobličava ili blokira deo talasnog fronta. Hajgens je i teorijski objasnio ovaj fenomen.

U mojoj knjizi, koja se moze skinuti ovde na sajtu, u poglavlju o propagaciji VHF i UHF talasa dat je i dijagram odnosa slabljenja za različite oblike, ali iste visine prepreka, i sasvim suprotno laičkim očekivanjima, slabljenje usled oštrih prepreka je mnogo manje nego slabljenje usled blagih i dugačkih prepreka iste visine. Relativno niske ali dugačke prepreke kao što su blagi niski brežuljci ili visoravni, tj. platoi višeg tla, su najpogubniji za VHF i UHF prostiranje.

Osim simulacija prijemnih signala, uradio sam i posebne simulacije predajnih signala sa nekih popularnih kontest lokacija radi međusobnih poređenja. Parametri emisionog sitema sa kojima je vršena simulacija pokrivanja sa određene lokacije su sledeći:

Izračena snaga u odnosu na izotropni radijator EIRP =1000 W (snaga predajnika P = 100 W i dobit antene G = 10dBi) . Visina emisione antene od lokalnog tla je h = 10 m. Signal pokrivanja na terenu je meren pod istim uslovima kao u prvoj simulaciji, tj. dobit prijemne antene G=10 dBi na visini od h = 10 m iznad lokalnog tla. Frekvencija je 144 – 146 MHz, a polarizacija horizontalna.

Jedan od zaključaka ovih simulacija je da samo izuzetno dobro opremljene stanice sa velikim antenskim sistemima i snagama treba da idu na južne i jugo-istočne planine, jer jedino tako mogu da dozovu i urade relativno veliki broj dalekih centralnoevropskih stanica i, većim QRB-om po vezi, kompenzuju to što objektivno mogu da urade manji broj veza od onih koji su izabrali severnije i zapadnije lokacije. Najbolje lokacije za osrednje opremljene stanice u Srbiji jesu: F.Gora, Maljen, Povlen, Cer, Gučevo, Rudnik Vršački breg, Beljanica, ali takođe i neke niže, kao Brdo kod Kličevca, Štubički Vis kod Lazarevca i Veliko Brdo kod Požarevca, kote koje su pokazale da, zahvaljujući svom dobrom geografskom položaju, mogu biti vrlo interesantne.

Напишете коментар

Вашата адреса за е-пошта нема да биде објавена. Задолжителните полиња се означени со *

Ne možete da kopirate sodržina na ovaa stranica žastitena od prezemanje na informacija Adminisrator™